Μέ καημό καί πόνο πολύ γιά τόν χωρισμό τής Ηπείρου μας τόσα χρόνια στά 2 κομμάτια, λίγο από τό κοινό βίωμα ως παιδί σέ ορεινό χωριό τής Ηπείρου, αλλά μέ πολύ-πολύ ψυχικό πόνο γιά τήν υπερπροσπάθεια σπίλωσης τής εικόνας τού προσώπου του καί της ψυχής του… Επειδή αντιστάθηκε στό ρεύμα τού καιρού μας καί κράτησε ζωντανή τήν παράδοση τής πίστης καί του έθνους μας εντός του, κι ακόμη περισσότερο επειδή θέλησε καί έζησε τήν υπέρβαση τού ''εγώ'' του, γι αυτό μένω ανώνυμη... μέ τήν ευχή σας σ΄αυτό νά τού μοιάσω κι όχι από φόβο, καθώς αυτά πού γράφω τά πιστεύω !
Κωνσταντίνε, τό όνομά σου είναι πολύ αγαπημένο!
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου