Πριν το 2000 θυμάμαι, είχε έρθει η μητέρα μου στο σπίτι και μου είπε:
-Βρε αγόρι μου, εδώ λίγα τετράγωνα πιο κάτω, είναι μια οικογένεια με δυο κοριτσάκια του δημοτικού, που ζούνε μαζί με τη γιαγιά τους όλοι μαζί, αλλά όλοι μαζί περνάνε ένα δράμα, γιατί το παλικάρι αυτό που είναι στη δική σου ηλικία έχει πέσει εδώ και πολλά χρόνια στα σκληρά ναρκωτικά. Η μητέρα του είναι γνωστή μου, σε παρακαλώ, πήγαινε από εκεί να δεις τι μπορείς να κάνεις, γιατί η γυναίκα του και η μητέρα του μου είπαν πως μέρα με τη μέρα σβήνει, είναι στα τελευταία του.
-Και τι μπορώ να κάνω εγώ, ρε μάνα, εγώ τα δικά μου άπλυτα δεν μπορώ να συμμαζέψω, θα βοηθήσω άλλον;
-Έλα, βρε αγόρι μου, πήγαινε σε παρακαλώ, μη με στεναχωρείς.
Την επόμενη μέρα έκανα υπακοή, με την ευχή της μάνας μου και την ευλογία του πνευματικού μου πατρός, έκανα μια σύντομη προσευχή και είπα: «Παναγιά μου, εγώ θα πάω, αλλά μπροστά εσύ και πίσω εγώ».
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου