Ὁ Δεσπότης τῆς Φλώρινας ὡμίλησε περί “ὑπακοῆς εἰς τούς δεσποτάδες”, λησμονώντας τήν ἀπάντηση τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου πρός τούς “δεσποτάδες” τῆς ἐποχῆς του: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις» (Πράξ. ε΄29), δηλαδή πρέπει νά πειθαρχοῦμε πρῶτα εἰς τόν Θεόν καί μετά στούς ἀνθρώπους. Λησμόνησε, ἐπίσης, καί τούς λόγους τοῦ πατρός Αὐγουστίνου, τοῦ ἁγίου Γέροντα εἰς τόν ὁποῖον μαθήτευσε: «Θὰ ὑπακούῃς στὸν ἐπίσκοπό σου ἐὰν κι ἐκεῖνος ὑπακούῃ στὸ Χριστό, ἐὰν ἔχῃ τὸ Εὐαγγέλιο στὸ κεφάλι του. Ἀλλ᾿ ἐὰν τὸ βάλῃ κάτω ἀπ᾽ τὰ πόδια, τότε ἄλτ! Δὲν θὰ ἐπιτρέψῃς ποτέ νὰ κάνῃ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Πηδάλιο πατητήρια! Χριστιανέ μου, εἶσαι ζωντανὸ ψάρι ἢ ψόφιο; Ἐὰν εἶσαι ζωντανός, τότε κόντρα στὸ ῥεῦμα! Κάνε ἔργα. Καὶ ποιό εἶνε τὸ μεγαλύτερο ἔργο; Ἡ Ὁμολογία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως!»1
Πηγή

0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου