Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης
Στὴν πατρίδα µου ὑπάρχει ἕνας τόπος ποὺ ὀνοµάζεται Σελλάδια ἀπὸ τὴν µορφολογία τοῦ ἐδάφους· µοιάζει καταπληκτικὰ µὲ τὴν σέλλα τοῦ ἀλόγου. Σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο τὰ µικρὰ κτηµατάκια ποὺ ὑπῆρχαν καλλιεργοῦντο ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν προέρχονταν ἀπὸ ψηλὰ τζάκια, ἀλλὰ ἦταν ταπεινοὶ χειρώνακτες τοῦ µεροκάµατου. Στὶς παρυφὲς τῆς ὑψηλῆς αὐτῆς πλαγιᾶς ὑπάρχει ἕνας αἰωνόβιος κέδρος µὲ φοβερὲς ἀναµνήσεις ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς ἀνθρώπους, γνωστὸς µὲ τὸ ὄνοµα «τοῦ σφουγγαρᾶ ὁ κέδρος». Ἡ γιαγιὰ τῆς µάµµης µου, ποὺ ἔζησε τὰ χρόνια τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασης, µοῦ διηγήθηκε ἀκούσµατα φρικτὰ καὶ φοβερὰ ἀπὸ τοὺς προγόνους της. Τὸ αἰωνόβιο αὐτὸ δένδρο εἶδε κρεµάλες ἀπὸ ληστοπεράτες, γιὰ νὰ πάρουν τὰ ὑποστατικὰ καὶ τὰ ὑπάρχοντα τῶν φτωχῶν ἀνθρώπων.
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου