ὉΓέρωνἸάκωβοςΤσαλίκης
ΤόδακτυλάκιτοῦΔιοικητοῦμουτό᾿χω(μέχρι)σήμερακαίτόθυμιάζω,(ἐπειδή)ἔγραφετίςἄδειεςἐξόδουμου,γιάνάπηγαίνωστήνἘκκλησίανάκοινωνῶκαίνάἐξομολογοῦμαι.ὉΔιοικητήςμοῦ᾿λεγε:
“Σέὑποστηρίζωἀπόσυμφέρον,γιάνάμέμνημονεύεις,ὅτανπεθάνω”.
Ἔπερνε φτωχοκόριτσα, τούς ἔβαζε λεφτά στήν Τράπεζα, τά μάθαινε δουλειά, τά καλοτάϊζε, τά καλοπάντρευε, τά ἀποκαθιστοῦσε. Τέτοια ἔκανε».
Μακαρία ἁπλότης
Νά σᾶς πῶς τώρα τί ἁπλότητα εἴχαμε ἐκεῖνα τά χρόνια; Θά γελάσετε. Μοῦ λέει κάποτε ὁ Διοικητής μου – ἦταν Συνταγματάρχης –
“δένμοῦλές,παιδίμου,Ἰάκωβε,τίὥραεἶναι;”.
Τώραἐγώπούδένἤξερατήνὥρατίνάτοῦπῶ;Γιάνάμήντοῦπῶὅτιδένξέρω,σκέφθηκαἄςτοῦπῶμιάὥρα(καί)αὐτόςθάκοιτάξητόρολόϊ.Κοιτάζω,βλέπωδύοδείχτες.Ὁμεγάλος(πού)λέειτήνὥρακαίὁμικρός(τάλεπτά).
-
Ἡ ὥρα εἶναι τέσσερις.
-
Πάρε τό κορίτσι, μοῦ λέει, νά μᾶς πῆ τήν ὥρα.
-
Μέ κορίτσια ἐγώ δέν μιλάω, κύριε Συνταγματάρχα. Ἐγώ ἔχω προορισμό, θά πάω στό Μοναστήρι, ἐγώ ἀπό παιδί μέ κορίτσια δέν μιλάω.
-
Καλά, μοῦ λέει, πάρε τό 14 στό τηλέφωνο. (Αὐτός ἦταν ὁ ἀριθμός γιά τήν ὥρα).
»Πέρνωκαίλέειἀπόμέσαμιάλεπτήκοριτσίστικηφωνήεἴκοσι.Τόπαρατάωἀμέσωςκάτω.
-
Τί εἶπε, μοῦ λέει ὁ Διοικητής, τό κορίτσι;
-
Μέ συγχωρεῖτε, κύριε Διοικητά, μιά κοπέλλα φώναξε εἴκοσι.
»Κατάλαβεαὐτόςὅτιἡὥραἦταν8.00΄.Καίπόσακαίπόσα(ἄλλατέτοιαγεγονότα!).
»Ἀλλά ἐκεῖνα τά χρόνια μπορεῖ νά ἤμασταν ἁπλά παιδιά καί φτωχοί ἄνθρωποι ἀλλά εἴχαμε τιμή καί ἠθική. Ὅ,τι μᾶς λέγαν οἱ γονεῖς μας τό κάναμε».
Συνεχίζεται....
ΤέλοςκαίτῇΤρισηλίῳΘεότητι
κράτος,αἶνοςκαίδόξαεἰςτούςαἰῶναςτῶναἰώνων.
Ἀμήν.
Ὀρθόδοξοβίωμα4
ΕΚΔΟΣΗΤΟΥΚΕΝΤΡΟΥΕΝΟΤΗΤΟΣΚΑΙ
ΜΕΛΕΤΗΣ– ΠΡΟΒΟΛΗΣΤΩΝΑΞΙΩΝΜΑΣ
«ΕΝΩΜΕΝΗΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»
Κεντρικήδιάθεση:«ΕΝΩΜΕΝΗΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»
Θεσσαλονίκη:
Μοναστηρίου225,Μενεμένη,Τ.Κ.54628,ΤΗΛ.2310552207
Εὐχαριστοῦμε θερμά τήν «ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ» γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού διαθέτει.
Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου