ὉΓέρωνἸάκωβοςΤσαλίκης
Τόν θέλω τόν Παράδεισο, αὐτός εἶναι ὁ προορισμός μου, νά βρῶ μιά ἀκρίτσα νά ἀναπαύωμαι, νά μήν βασανίζωμαι σέ ᾿ κείνο τό αἰώνιο πῦρ τῆς κολάσεως καί τίποτε ἄλλο δέν θέλω.
»Διάβασαλίγο(κάποτε),προσευχήθηκακαίπλάγιασα,δένκοιμήθηκα.Καίμετάἄρχισανάβλέπωαὐτά.ἌρχισεἡψυχήμουνάἀνεβαίνειστάοὐράνιανοερῶςκαίἔβλεπετόνΠαράδεισοπνευματικά.Ξαφνικάβλέπω,ὄχιφαντάσματακαίτέτοιαδαιμονικά,βλέπωὅτιβρίσκομαικάπου.Καίβλέπωἕνανγέροὅπουτόν᾿λέγανἨλία,μέμιάμηλωτήκαίβάδιζασ᾿ἕνανφαρδύδρόμο,πούἦτανἕναςδρόμοςὅλοβιολέτεςκάθελογῆςκαίγαρύφαλλασπαρτάσάντόστάρι.Καίλέω:
-
Πάτερ, πῶς νά περάσω ὅλα αὐτά τά λουλούδια; θά τά πατήσωμε.
-
Ὄχι,πάτερμου,λέει,αὐτόςεἶναιὁδρόμοςμας,περᾶστεπάτερμου,περᾶστε.Δένπαθαίνουντίποτατάλουλούδιααὐτά.
»Καί ὅπως γύρισα τό μάτι μου δεξιά-ἀριστερά γιά νά μήν πατήσω τά λουλούδια, βλέπω κάτι σπιτάκια λευκά μέ ὡραῖα ἄνθη.
-
Ἄραγεαὐτέςοἱκατοικίες,ἀνθρώπουςδένἔχουν;τόνρώτησα.
-
Ἄχ!πάτερμου,λέει,αὐτάεἶναιτῶν ἀνθρώπων.Αὐτοίτάἑτοιμάζουνἀπ᾿τήγῆ,ἀπ᾿τόνκόσμο.
»Βλέπω ἕνα φαρδύ χωματένιο δρόμο καί τοῦ λέω:
-
Καλά, πάτερ μου, ὅταν περνοῦν τά αὐτοκίνητα δέν θά τά χαλάσουν τά λουλούδια;
-
Δέν περνοῦν, πάτερ μου, ἀπ᾿ ἐδῶ οὔτε αὐτοκίνητα, οὔτε (ἄλλοι) ἄνθρωποι περνοῦν μόνο ἐκεῖνοι πού ἔχει ὁ Θεός διαλέξει νά περνοῦν αὐτόν τόν δρόμο.
»Ἐκεῖνατάἄνθηδένθάτάξεχάσωποτέμου,γιατίἀπότόβράδυσκεφτόμουνκαίἔλεγα“πῶςθάεἶναιἄραγεἐκεῖνοςὁκόσμοςἐκεῖπάνω;“.
ἩχάριςτοῦΘεοῦμᾶςφωτίζεικαίβλέπομε,ὄχιφαντάσματακαίδαιμονικάπράγματαἀλλά,μέσυγχωρεῖτε,“ἐντῇοἰκίᾳτοῦπατρόςμουμοναίπολλαίεἰσι”.Καίκάθεἄνθρωποςἑτοιμάζεικατάτάἔργατουἐκεῖπάνω».
Συνεχίζεται....
ΤέλοςκαίτῇΤρισηλίῳΘεότητι
κράτος,αἶνοςκαίδόξαεἰςτούςαἰῶναςτῶναἰώνων.
Ἀμήν.
Ὀρθόδοξοβίωμα4
ΕΚΔΟΣΗΤΟΥΚΕΝΤΡΟΥΕΝΟΤΗΤΟΣΚΑΙ
ΜΕΛΕΤΗΣ– ΠΡΟΒΟΛΗΣΤΩΝΑΞΙΩΝΜΑΣ
«ΕΝΩΜΕΝΗΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»
Κεντρηκήδιάθεση:«ΕΝΩΜΕΝΗΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»
Θεσσαλονίκη:
Μοναστηρίου225,Μενεμένη,Τ.Κ.54628,ΤΗΛ.2310552207
Eὐχαριστοῦμε θερμά τήν «ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ» γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τα βιβλία πού διαθέτει.
Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου