Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Ξεκινάω με «θέμα», όπως λέμε στη μουσική.
Ο σεβ. μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας ΔΕΝ παραιτείται, όπως ο ίδιος έχει προαναγγείλει, στις 18 Αυγούστου τ.ε.
Φαντάζομαι ότι οι λόγοι είναι πολλοί και κυρίως «εθνικοί», αλλά η ουσία είναι ότι ο Σεβασμιώτατος δεν θα πραγματοποιήσει την «απειλή» του.
Ευτυχώς!
Διότι ουδόλως με βρίσκουν σύμφωνο όλοι αυτοί οι πολύ …όψιμοι επικριτές του. Αυτοί, για παράδειγμα, που συλλέγουν υπογραφές στο διαδίκτυο για την καθαίρεση του (sic), με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του για τις πυρκαγιές της Αττικής.
Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων είναι 40 χρόνια δεσπότης! Δεν είναι χθεσινός στον δημόσιο βίο. Και είναι συνεπής με τον εαυτό του. Αυτές τις «ακρότητες» τις λέει χρόνια τώρα. Τα τελευταία χρόνια, λόγω διαδικτύου, γίνεται ένας μεγαλύτερος ντόρος γύρω από τις κατά καιρούς – συχνές – δημόσιες παρεμβάσεις του. Αλλά το θέμα αντιμετωπίζεται κάπως …ποδοσφαιρικά. Το κοινό εκτονώνεται με ποικίλα σχόλια και αστειάκια, ως την επόμενη τοποθέτηση του σεβασμιωτάτου και ξανά τα ίδια.
Θα μου πείτε τι θα μπορούσε να γίνει. Αυτό ας το βρουν οι διαμαρτυρόμενοι. Σε κάθε περίπτωση τώρα είναι αργά, καθώς ο σεβασμιώτατος μια χαρά πέρασε την ζωή του ως δεσπότης 40 χρόνια!
Αισίως, ο μητροπολίτης Καλαβρύτων θα εισέλθει στο 41ο έτος της αρχιερατείας του. Θα γράφει και θα λέει αυτά που θέλει. Κάποιοι θα διαμαρτύρονται για κάποιες ώρες και θα τροφοδοτούν τα social media και όλα καλά!
Η «Ιδιωτική Οδός» έχει τοποθετηθεί κριτικά εδώ και πολλά χρόνια απέναντι σε θέσεις και κρίσεις του μητροπολίτη Καλαβρύτων. Ο λόγος που γίνεται αυτό δεν είναι φυσικά εκτονωτικής φύσεως, αλλά θεολογικός και ιστορικός. Ο νοών νοείτω.
Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων είναι γέννημα και θρέμμα αυτής της κοινωνίας. Δεν είναι εξωγήινος. Αυτή η κοινωνία τον εξέθρεψε, τον μεγάλυνε και τον …ανέχτηκε, αν θέλετε. Αυτή την κοινωνία - της οποίας είναι διακεκριμένο μέλος - οικτίρει και στα κείμενά του ο σεβασμιώτατος: ότι παραπαίει, ότι χάνεται, ότι καταστρέφεται κ.ο.κ.
Άρα, το πρόβλημα – αν υπάρχει - δεν είναι ο σεβασμιώτατος, αλλά η κοινωνία μας, εμείς οι ίδιοι.
Πάντως – και ας με συγχωρήσει ο σεβασμιώτατος και οι ομόφρονές του – δεν πιστεύω στις «αγρυπνίες για τη σωτηρία της πατρίδος» για χίλιους λόγους. Κυρίως και κατ’ εξοχήν διότι η χώρα αυτή δεν σώζεται με αγρυπνίες εκκλησιαστικές, αφού αναζητεί την λύτρωσή της στα σκυλάδικα και τις παραλιακές. Κι αυτή την …αναζήτηση η ποιμαντική Αμβροσίου δεν μπορεί να την αναχαιτίσει…
Καλό Δεκαπενταύγουστο!
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου