Πρωτ.ΣτεφάνουἈναγνωστόπουλου
ἈπότήνἐποχήτῶνἈποστόλων,τῶνἈποστολικῶνΠατέρων,τῶνΜαρτύρωνκαίτῶνὉμολογητῶν,ἀπότήνἐποχήτοῦΜεγάλουἈντωνίουκαίτῶνμεγάλωνἈσκητῶνΠατέρωνκαίτῶνθεοφόρωνἹεραρχῶνκαίὉσίωνμέχριτοῦἉγίουΓρηγορίουτοῦΠαλαμᾶ,ἡΝοεράπροσευχήὡςμέσοκαθάρσεωςκαίἁγιασμοῦπέρασεἀπόπολλάστάδια.Τελικάπῆρετήνμορφήτῶνπέντελέξεων:«ΚύριεἸησοῦΧριστέ,ἐλέησόνμε».
Μέσασ᾿αὐτέςτίςλεξοῦλεςὑπάρχουνκαί
τάτρίαεἴδητῆςπροσευχῆς,πούεἶναι:
-
ἡΔοξολογία,
-
ἡΕὐχαριστία
-
καίἡΑἴτησις-παράκλησι.
ἩΕὐχή,τό«ΚύριεἸησοῦΧριστέ,ἐλέησόνμε»,χωρίζεταισέδύομέρη:στόδογματικόκαίστόἱκετευτικό.
-
Τόδογματικόμέροςπεριλαμβάνειτίςτρεῖςπρῶτεςλέξεις:«ΚύριεἸησοῦΧριστέ»,πούεἶναιἡἀναγνώρισιςτῆςΘεότητοςτοῦἸησοῦΧριστοῦ.
-
Τόἱκετευτικόμέροςπεριλαμβάνειτίςἄλλεςδύολέξεις:«ἐλέησόνμε»,πούεἶναιπαράκλησιςκαίἱκεσίαγιάτήνσωτηρίαμας.
ΔηλαδήἡὁμολογίαπίστεωςστόνΘεάνθρωποἸησοῦΧριστόσυνδέεταιταυτόχροναμέτήνὁμολογίατῆςἀδυναμίαςμαςνάσωθοῦμεμόνοιμας.Οὔτετάἔργα,αὐτάκαθ᾿ἑαυτά,μᾶςσώζουνοὔτεοἱπολλέςμαςἐλεημοσύνες,ἀλλάτόἔλεοςτοῦΘεοῦ.ΤάἔργαμαςεἶναιἁπλήἀπόδειξιςτῆςπίστεώςμαςπρόςτόνΘεόν,συνιστοῦνὅμωςκαίτόκαλόπαράδειγμαπρόςμίμησιἀπότόνπλησίον.
ΤόἔλεοςτοῦΘεοῦθέλουμενάἐλκύσουμε,γι᾿αὐτόκαίτόφωνάζουμε,γι᾿αὐτόκαίτόπροκαλοῦμε.Ὄχιμόνογιάμᾶςπροσωπικάἀλλάκαίγιάτόνσύντροφόμας,γιάτάπαιδιάμας,γιάτάἐγγόνιαμας,γιάτάἀδέλφιαμας,γιάτούςσυγγενεῖςμας,γιάτούςφίλουςμας,γιάτούςἐχθρούςμας,ἀλλάκαίγιάτούςἐτεροδόξουςκαίἀλλοθρήσκουςκαίἀκόμηπερισσότερογιάτούςθεομάχουςκαίἐχθρούςτῆςπίστεώςμας...Γιάὅλοντόνκόσμο.Ὅλοινάσωθοῦν,ὅλοινάδοῦντόφῶςτῆςὈρθοδόξουπίστεως,τήνἀλήθεια,πούεἶναιἡμόνηἀσφαλήςὁδός,πούμᾶςὁδηγεῖστόνπαράδεισο.
ἘπάνωστόδογματικόκαίἱκετευτικόμέροςτῆςΕὐχῆςστηρίζεταιὅλοςὁἀγῶναςμαςγιάσωτηρία.ΠρῶταπιστεύουμεστόνΘεόν,ὅτιδηλαδήὁἸησοῦΧριστόςεἶναιτέλειοςΘεόςκαίτέλειοςἄνθρωπος,πούγεννήθηκεἀπότήνΠαναγίαμαςἐκΠνεύματοςἉγίου,καίδεύτερονσυναισθανόμεθατήνἁμαρτωλότητάμας.ἜτσιμέτήνΕὐχήσυνοψίζεταιὁλόκληρηἡδιδασκαλίατῆςὈρθοδόξουἘκκλησίαςμας.
ΛέγονταςπαντοῦκαίπάντοτετήνμικρήαὐτήΕὐχούλα,τήντόσοκεχαριτωμένη,ζοῦμετόπνεῦματῆςὈρθοδόξουΠαραδόσεως,ζοῦμεμέσαστόπνεῦματῆςζωῆςτῶνἉγίωνκαίδιαποτιζόμεθαἀπότό“ρεῦμα”τῆςμακαριότητος,τῆςΒασιλείαςτοῦΘεοῦ.
«ΚύριεἸησοῦΧριστέ,ἐλέησόνμε».ΜαζίμέτήνμετάνοιακαίτήνσυντριβήπρέπεινάἔχουμεὁπωσδήποτετήνσυναίσθησιὅτιἡΕὐχήλέγεταιστόνπανταχοῦπαρόνταΘεόν,τοῦὉποίουὁΘρόνοςβρίσκεταιμέσαστήνκαρδιάμας.
“Πυρῆνας”δέτῆςπροσευχῆςστόὌνοματοῦἸησοῦ,εἶναιὁσωστικόςλόγος:«ΚαίκαλέσειςτόὄνομααὐτοῦἸησοῦν.αὐτόςγάρΣΩΣΕΙτόνλαόναὐτοῦἀπότῶνἁμαρτιῶναὐτῶν»1.
Ἔτσι,μέσαστήνΕὐχήσυμπυκνώνεταιὁλόκληρηἡζωήτῆςἁγίαςΓραφῆς,καίτῆςΠαλαιᾶςΔιαθήκηςκαίτῆςΚαινῆς.Καίαὐτήεἶναιπούμᾶςπληροφορεῖὅτι«οὐδείςδύναταιεἰπεῖνΚύριονἸησοῦνεἰμήἐνΠνεύματιἉγίῳ»2.
Γιάνάκάνουμε,ὡστόσο,μιάκαλήἀρχήστήνπροφορικήΕὐχή,πρέπεινάμάθουμενάσκύβουμετόκεφάλικαίνάταπεινούμεθα.ΚαίὁπλοῦτοςτοῦταπεινοῦφρονήματοςθάαὐξηθῆἀπότήναἴσθησιτῆςθείαςεὐφροσύνηςδιάμέσουτῆςΕὐχῆς,ὅταναὐτήθάεἶναιἀδολέσχηματῶνχειλέωνκαίτοῦἐνδιάθετουλόγου.
Τήνταπείνωσιτήνβιώνουμεμέτήνὀδύνητοῦσταυροῦ,πούμᾶςτόνφορτώνουνοἱπολυποίκιλοιπειρασμοίτῆςζωῆς.
-
Σέσυκοφαντοῦν;ΝάταπεινώνεσαιμέπολλήπροφορικήΕὐχή.
-
Σέἀδικοῦν;Ταπεινώσουμέτό«ΚύριεἸησοῦΧριστέ,ἐλέησόνμε».
-
Σέ περιφρονοῦν; Νά, ἡ εὐκαιρία γιά ταπείνωσι μαζί μέ τήν Εὐχή.
-
Σ᾿ἐγκαταλείπουνστίςἀνάγκεςσουκαίἀδιαφοροῦνγιάτήνσωματικήἀσθενικήἀσθένειάσου;ΠέσεστάγόναταμέταπείνωσικαίσυντριβήἐκλιπαρώνταςπροφορικάκαίμέὀδύνητόἔλεοςτοῦΘεοῦ:«ΚύριεἸησοῦΧριστέ,ἐλέησόνμε».
-
Ἦρθανκατατρεγμοί,διωγμοίκαίθλίψειςστήνζωή;Σήκωσετάχέριασουκαίφώναζεμέχριν᾿ἀνοίξουνοἱοὐρανοίτῆςθείαςεὐσπλαγχνίας:«ΚύριεἸησοῦΧριστέ,ἐλέησόνμε».
Στό βιβλίο “Βίοι Ἀθωνιτῶν...” Γερόντων, ἡσυχαστῶν, ἀσκητῶν καί κοινοβιατῶν, ὁ πατήρ Παρθένιος ἀναφέρει τήν συνάντησι πού εἶχε μέ τόν Γέροντα Ἰωάννη στήν ἱερά Μονή Νεάμτς τῆς Μολδαβίας καί τόν διάλογο πού ἀκολούθησε:
«Ἔπεσα, λέγει ὁ πατήρ Παρθένιος, στά πόδια τοῦ πατρός Ἰωάννου καί μέ δάκρυα τόν ρώτησα:
-
Πάτερ ἅγιε, συγχώρεσέ με τόν ἁμαρτωλο καί πές μου γιά τά μυστικά τῆς ἡσυχίας σου. Τί καρπούς σοῦ ἔφερε καί μέ ποιά δῶρα σέ βράβευσε ὁ Κύριος;
-
Γιατίμέρωτᾶςπαιδίμου,εἶπεγεμάτοςδάκρυαὁπατήρἸωάννης,γιάκάτιπούεἶναιὑπεράνωτῶνδυνάμεώνμου;Μήρωτᾶςγι᾿αὐτό!ΠήγαινεμέτήνβοήθειατοῦΘεοῦστόἍγιονὌροςκαίπροσπάθησενάπετύχηςτήνκάθαρσιτῶνπαθῶνσουμέτήνἀδιάλειπτηΝοεράπροσευχή.Ὅτανἡκαρδιάσου“πληγωθῆ” ἀπότήνἀγάπητοῦΧριστοῦτότεθάγνωρίσηςπόσοὡραῖοκαίγλυκύτατοεἶναινάεἶσαιμέτόνΘεό!
Κι᾿ ἐγώ ἔκλαιγα παρακαλώντας νά μοῦ μιλήση τοὐλάχιστον λίγο, ὁπότε μέ δάκρυα μοῦ εἶπε:
-
Ἄκουσε μέ τόν ἁμαρτωλό. Θά σοῦ ἀποκαλύψω μέρος τοῦ θησαυροῦ μου. Νά μήν τόν κρύψης ἀλλά ὅταν ἔρθη ὁ καιρός νά τόν δώσης καί σέ ἄλλους.
ΜέτήνἄφιξίμουστήνΜονήΝεάμτς,ὅτανἄκουσαἀπότόνὅσιοΓέρονταΠαΐσιο(τόνΜέγα,1722-1794)περίτῆςΝοερᾶςπροσευχῆςἄρχισανάτόνἐρωτῶπῶςπρέπεινάτήνἀρχίσωκαίπῶςνάτήνἐνεργοποιήσω.Ἐφαρμόζοντάςτηνστήνπρᾶξιμοῦφάνηκετόσογλυκειάκαίτόσηἦτοἡθείατηςεὐφροσύνηὥστετήνἀγάπησαπερισσότεροἀποκαθετίστόνκόσμο.Γι᾿αὐτόἀπομακρυνόμουνἀπότήνἀδελφότητα·ἀγαποῦσατήνσιωπήκαίσυχνάκατέφευγαστήν“ἔρημο” μέτήνεὐλογίαπάντοτετοῦἡγουμένου.Ἔτσιἀπέφευγατίςἀνθρώπινεςπροστριβές,τίςἀντιζηλίες,τήνπολυλογίακαίτήνκατάκρισι.Γι᾿αὐτόπῆγαδύοφορέςστόἍγιονὌρος,ἐξαντλώνταςτόνἑαυτόμουστήνὑπακοή,στούςκόπους,στήννηστεία,στίςμετάνοιεςκαίστήνὁλονύκτιαὀρθοστασίαγιάνάἀποκτήσωτήνἀδιάλειπτηΝοεράπροσευχή,ὅπωςτήνἐδιδάχθηκα.Ἔτσισυχνάκλεινόμουνστόκελλίμουδαπανώνταςὅλεςτίςσωματικέςμουδυνάμειςστήννοεράαὐτήἐργασία.Μέτόπέρασματῶνἐτῶνἄρχισεσιγά-σιγάἡΕὐχή«ΚύριεἸησοῦΧριστέ,ἐλέησόνμε»νάἐνεργῆμόνητηςστόβάθοςτῆςκαρδιᾶςμουκαίνάμέπλημμυρίζηἀπόἀνέκφραστηχαράκαίθείαμακαριότητα.ΤόσοἀπερίγραπτηἦτοἡγλυκύτητατῆςΕὐχῆςπούδένμέἄφηνενάκοιμηθῶ.Ἄρχισαννάφανερώνωνταιτότεκαίοἱπλούσιοικαρποίτης.Πράγματι,παιδίμου,«ἡβασιλείατῶνοὐρανῶνἐντόςἡμῶνἐστι»3.Γεννήθηκανμέσαμουἀνέκφραστηἀγάπηπρόςὅλουςκαίδάκρυα·ἄνθέλωμπορῶνάκλαίωἀσταμάτητα.ἜτσιμοῦἔγινανγλυκάτάθεῖαβιβλίακαίἰδιαιτέρωςτόΕὐαγγέλιοκαίτόΨαλτήρι,ὥστενάμήνμπορῶνάχορτάσωτήνγλυκύτητα·κάθελέξιςμέὁδηγεῖσέθαυμασμόκαίμέκάνεινάκλαίωἀδιάκοπα.ὮΘεέμου«τάἄδηλακαίτάκρύφιατῆςσοφίαςΣουἐδήλωσαςμοι»4.
ΚάθεβράδυσηκώνομαιγιάνάκάνωτόνκανόναμουκαίνάδιαβάσωτόΨαλτήρι.ΤόγλυκύτατοὅμωςὌνοματοῦἸησοῦἡχεῖγλυκόφθογγαμέσαστήνκαρδιάμουκαίεὐθύςἀμέσωςὁνοῦςμουἀρπάζεταισέθεωρίακαίἔκστασι.Δένγνωρίζωποῦεὑρίσκομαι·εἶμαιστόσῶμαἤἐκτόςσώματοςδένξεύρω·μόνοὁΘεόςτόγνωρίζει.Ὅτανσυνέρχωμαιἤδηχαράζει!Ἀλλ᾿«ἐδόθημοισκόλοψτῇσαρκί,ἄγγελοςσατάν,ἵναμέκολαφίζῃ,ἵναμήὑπεραίρωμαι»5.
Πολλούς πειρασμούς καί προσβολές ὑπέφερα ἀπό τόν διάβολο ἀλλά καί ἀπό σωματικές ἀσθένειες.
-
Καί τώρα συγχώρεσέ με, πού μίλησα τόσο πολύ. Πᾶμε στό μοναστήρι· θά διανυκτερεύσω κι᾿ ἐγώ ἐκεῖ καί αὔριο θά σέ ξεπροβοδίσω».
Ὁ ἅγιος αὐτός Γέροντας συμβούλευε ὅλους καί τούς ἐδίδασκε ὑπομονή, ὑπακοή, νηστεία, ταπείνωσι, ἀγάπη καί τήν ἀδιάλειπτη προσευχή στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γιά νά διατηρεῑται ζῶσα στόν νοῦ καί στήν καρδιά ἡ θέα τοῦ Θεοῦ! δηλαδή ἡ νοερά χαρισματική Λατρεία!!!
Τέσσεραχρόνιαμετάτήνσυζήτησιαὐτή,τό1843,ὁπατήρἸωάννηςἐκοιμήθηὁσιακῶς6.
συνεχίζεται......
ΤέλοςκαίτῇΤρισηλίῳΘεότητι
κράτος,αἶνοςκαίδόξαεἰςτούςαἰῶναςτῶναἰώνων.
Ἀμήν.
Ἀπότόβιβλίο:“ΗΕΥΧΗΜΕΣΑΣΤΟΝΚΟΣΜΟ“
Ἐκδόσεις:“Γ.Γκέλμπεσης”
Πρωτ.ΣτεφάνουἈναγνωστόπουλου
Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Πρωτ. Στέφανο Ἀναγνωστόπουλο γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει.
Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
1Ματθ. Α΄: 21.
2Α΄ Κορ. ιβ΄: 3.
3Λουκ. Ιζ΄ : 21.
4Ψαλμ. 50 : 8.
5Β΄ Κορ. ιβ΄: 7.
6Ἱερομ. Ἀντωνίου, (διασκευή ἀπό τό βιβλίο) “Βίοι Ἀθωνιτῶν τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος”, ἔκδ. Ἱ. Μετοχίου Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, Ὀρμύλια 1994, τ. Α΄, σελ. 126-129.
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου